Portret van de dichter Zacharie Astruc, Édouard Manet uit de oude meesters collectie

Portret van de dichter Zacharie Astruc, Édouard Manet

Zacharie Astruc behoorde tot de vroege kampioenen van Edouard Manet's kunst. Hij was kunstcriticus en journalist, maar ook dichter en componist, schilder en beeldhouwer, en speelde een centrale rol in de Parijse kunstscene in de tweede helft van de 19e eeuw. Het stilleven aan de linkerrand van het schilderij getuigt van de veelzijdigheid van Astruc: De boeken en de pen identificeren hem als een literaire figuur, de houtsneden getuigen van zijn liefde voor de Japanse kunst, de gevouwen waaier en de rode cummerbund tonen zijn enthousiasme voor Spanje, en het snaarinstrument in de kamer ernaast staat voor zijn muzikaliteit. De blik van Astruc ontmoet de toeschouwer, en toch lijkt het in zichzelf gekeerd. Zijn hand, gedeeltelijk verborgen door zijn vest, ligt op zijn hart - een gebaar van oprechtheid. Hij lijkt op mysterieuze wijze afwezig. De ruimte om hem heen is ook een mysterie. Door een beeld te maken binnen een beeld, heeft Manet een ander niveau van werkelijkheid gecreëerd, zonder dat het duidelijk is of het nu gaat om een blik in de volgende kamer, een spiegelbeeld, of een geschilderd beeld. Met deze compositie verwijst de kunstenaar naar Titiaan's Venus van Urbino.