Deze man zit er op zijn gemak bij: zijn jas open, zijn kraag los, de hoed naar achteren geschoven. Zo’n houding is ongebruikelijk, want op portretten liet men zich juist op zijn best zien. Mogelijk was deze man een bekende van Rembrandt en was het portret geen officiële opdracht.
Rembrandt schilderde het portret heel virtuoos – hij wist precies wat hij deed. Op sommige plaatsen gebruikte hij zijn paletmes, elders kraste met de achterkant van zijn penselen in de natte verf. Zo suggereerde hij springerige grijze haren voor de rand van de hoed.
