Puente de la Pepa in Cádiz van Silva Wischeropp

De Puente de la Constitución de 1812 (Brug van de Grondwet van 1812), in de volksmond ook wel Puente de la Pepa genoemd, is de tweede verkeersbrug die de Spaanse stad Cádiz verbindt met Puerto Real aan de andere kant van de Baai van Cádiz en dus rechtstreeks met het vasteland, zonder omwegen via San Fernando en de CA-33 ten zuiden van de baai.

De brug heeft de grootste overspanning van alle Spaanse tuibruggen en is de derde grootste in Europa na de Pont de Normandie in Frankrijk en de Rio Andirrio Brug in Griekenland. Het is ook de langste brug van Spanje.
De Puente de la Constitución de 1812 ligt 2,5 km ten noorden van de basculebrug Puente José León de Carranza, die in 1969 werd geopend, en is het belangrijkste deel van de Autovia de acceso da Cádiz (snelweg toegang tot Cádiz) met het nummer CA-35.
De Puente de la Constitución de 1812 is een snelweg met twee rijstroken in elke richting, gescheiden door een betonnen vangrail. Er is geen vluchtstrook.

De brug moest een doorvaarthoogte van 69 meter hebben om de toegang tot de scheepswerf in de zuidelijke baai van Cádiz niet te hinderen en vereist daarom lange opritbruggen om het verkeer tot deze hoogte te brengen. Inclusief deze opritbruggen is de brug daarom 3095 m lang.[3] De hele transportstructuur, inclusief het 796 m lange Viaducto del Río San Pedro, dat tegelijkertijd werd gebouwd, is ongeveer 5 km lang.

De hoofdbrug is een 1180 m lange tuibrug met overspanningen van 120 + 200 + 540 + 200 + 120 m.

De brug wordt ondersteund door twee 185 m hoge, ruitvormige pylonen van gewapend beton, die eindigen in een verticale steel waarin een hoge ankerkast is aangebracht voor de (4 × 22 =) 88 tuien. Een van de pylonen staat op de zeebodem, de andere op het land, ongeveer 60 m achter de rand van de laadkade, zodat de havenkranen daar voldoende ruimte hebben om te werken.