Rambler American tijdens het gouden uur

van Jan Keteleer

Ik heb deze Rambler American geschilderd zoals ik me de avonden uit mijn jeugd herinner: warm, rustig en vol stille beloften. De auto staat in een driekwartprofiel op een zandpad; de crèmekleurige carrosserie en het blauwgroene dak stralen af tegen een landschap dat het laatste licht van de dag lijkt in te ademen.

Voor dit werk heb ik gekozen voor impasto: ik heb de olieverf dik aangebracht, zodat elke penseelstreek zichtbaar blijft. Voor mij bevat die textuur de herinnering aan beweging. De glooiende heuvels strekken zich uit in oker, goud en gebrand oranje, en vervagen aan de horizon in een zachte blauwe nevel. Daarboven vangen zware wolken de zonsondergang in lagen van geel, crèmekleurig en grijsblauw.

Wat mij het meest raakt, is het chroom. De grille, de bumper en de gepolijste wieldoppen vangen het gouden uur op en kaatsen het terug, alsof de auto zich elke weg herinnert die hij heeft afgelegd. De ondergaande zon nestelt zich zelfs in de achterruit, een klein vuurtje gevangen in glas.

Het koele blauwgroen van de bescheiden staartvin steekt af tegen de vurige aarde, en in dat contrast vind ik harmonie. Ik nodig je uit om even met mij stil te staan, de aantrekkingskracht van de open weg te voelen en je eigen reizen te ontdekken in de gloed ervan.