Rode Mini Cooper op kasseien bij schemering

van Jan Keteleer

Toen ik deze rode Mini Cooper schilderde, wilde ik het moment vastleggen waarop een stad even op adem komt. De schemering daalt neer over de oude straat en het laatste daglicht vervaagt tot koele blauwe en grijze tinten. Dan gaan de lantaarns aan. Hun warme goud stroomt over de natte kasseien en breekt onder mijn penseel uiteen in linten van oranje, geel en violet.

Ik heb de stenen opgebouwd met dikke, gelaagde penseelstreken, een techniek die impasto heet, zodat je bijna kunt voelen hoe de regen eraan kleeft. De historische stenen gebouwen leunen naar me toe als oude vrienden, hun etalages stralen de belofte uit van een schuilplaats, een gezellige pub, een gesprek dat binnen wacht.

De Mini Cooper staat in het middelpunt van dit alles. Zijn karmozijnrode carrosserie en crèmekleurige dak vangen het licht op als een herinnering waarvan je niet wist dat je die bewaarde. Voor mij straalt dit autootje een stille moed uit. Hij is klein, maar neemt toch zijn plaats in in een wereld van torenhoge stenen.

Langs de stoep drijven een paar figuren voorbij als zachte silhouetten. Ik heb ze met opzet vaag gehouden. Het kan iedereen zijn. Het kunnen wij zijn.

Het contrast tussen licht en schaduw, bekend als chiaroscuro, werd mijn manier om te zeggen dat warmte ons altijd vindt, als de duisternis valt.