Rode Porsche 911 bij schemering in Parijs

van Jan Keteleer

Ik heb deze rode Porsche 911 geschilderd zoals ik me Parijs herinner na een regenbui: rustig, stralend en vol kleine verhalen. De auto staat schuin op de natte kasseien, terwijl de kersenrode carrosserie elk sprankje licht van de straat opvangt. Ik heb het tafereel opgebouwd met dik impasto, een techniek waarbij de verf zo dik wordt aangebracht dat elke penseelstreek zijn vorm behoudt. Je kunt de stenen bijna onder je vingers voelen.

Links werpt een zwarte lantaarnpaal warm geel licht over het trottoir. Parijse cafés gloeien van binnenuit; hun ramen nodigen voorbijgangers uit om binnen te komen en te schuilen voor de vochtige lucht. Verderop in de straat flikkeren rode en blauwe neonreclames tegen de vervaagende hemel.

Wat mij het meest raakt, is de ontmoeting tussen warm en koel. Amber, oranje en dieprood dringen zich op tegen het blauwgrijs van de schemering, en het natte wegdek weerspiegelt beide. Voor mij weerspiegelt dat contrast hoe we leven: altijd tussen warmte en afstand, erbij horen en eenzaamheid.

De 911 is een klassieker, gevormd door decennia van passie, en toch staat hij hier te wachten. Net als wij allemaal pauzeert hij even in een gedeelde stad, onder hetzelfde avondlicht, en herinnert hij me eraan dat schoonheid schuilt in stilte.