Säuling boven het stille meer van Walter G. Allgöwer

In de gouden schemering van de avond ligt de Hopfensee als een stille belofte. Het licht van de ondergaande zon spreidt zich uit over het water, een vloeiende sluier van oranje, paars en zacht gloeiend licht. De weerspiegeling trilt nauwelijks, alsof het meer het moment voorzichtig vasthoudt, zodat het niet voorbijgaat. Achter de oever rijzen het Tegelbergmassief en de Säuling op, twee eeuwenoude bewakers van het Ostallgäu, waarvan de contouren in het warme schemerlicht lijken te gloeien. Ze staan daar als herinneringen uit een andere tijd, verweven met de verhalen van de Zwaben, de Oberschwaben en het uitgestrekte Allgäu.
Het landschap ontvouwt zich in zijn stille grootsheid, een mozaïek van heuvels, weiden en de zachte adem van de bergen. De avond daalt als een zachte mantel neer over Beieren, en Europa lijkt op dit moment niet uit landen te bestaan, maar uit kleuren, wind en licht. Een reiger vliegt geruisloos over het meer, de wolken blijven een hartslag langer hangen, alsof ze de betovering niet willen verstoren.
Hier, aan de Hopfensee, wordt het alledaagse poëtisch. De dag neemt afscheid met een laatste gouden groet, en de wereld houdt even stil, alsof ze luistert naar het zachte, oneindige lied van het water.