Saint Luke’s Church in Kotor van Rene van Heerdt

Het was nog vroeg. Echt vroeg. De stad sliep nog toen ik met mijn camera door de smalle straatjes van Kotor liep. Geen stemmen, geen koffiekopjes, geen toeristen die elkaar proberen te ontwijken. Alleen steen, stilte en het zachte licht dat langzaam de dag binnenlaat.

Midden in dat stille decor staat Saint Luke’s Church. Klein, sober, bijna onopvallend. En juist daarom zo mooi. Geen kerk die om aandacht vraagt. Ze staat er gewoon. Al eeuwen. Alsof ze weet dat wie echt kijkt, vanzelf wel stopt.

Ik zette mijn statief neer en nam de tijd. Dat gaat vanzelf als er niemand is die langs je heen loopt of in beeld springt. Je kijkt anders. Rustiger. Je ziet hoe het licht langs de stenen glijdt, hoe schaduwen langzaam verschuiven, hoe de kleuren warmer worden zonder dat het dramatisch wordt. Montenegro is daar perfect voor. Het land heeft iets rauws en iets zachts tegelijk. Bergen die dreigend boven de stad hangen en tegelijk bescherming lijken te bieden.

Saint Luke’s Church past daar precies in. Ze vertelt geen luid verhaal, maar fluistert. Over verschillende geloven die hier ooit samenkwamen. Over generaties die kwamen en gingen. Over tijd die hier minder haast lijkt te hebben dan bij ons.

Toen ik afdrukte, voelde het bijna alsof ik iets vastlegde wat eigenlijk niet vast te leggen is. Een moment van rust. Van alleen zijn in een stad die straks weer vol zou stromen. Misschien is dat wel waarom ik zo graag vroeg opsta op reis. Niet voor de foto alleen, maar voor dat korte gevoel dat een plek even helemaal van jou is.

En mijn vrouw dan.... want stond naast me.