Stairway in golden light van John Noppen

De avondzon glijdt als vloeibaar goud door de gebarsten ramen en openstaande deuren van de verlaten villa. Haar stralen raken het ijzeren traphek, ooit trots gesmeed door een Italiaanse ambachtsman, en laten het even oplichten alsof het zich nog één keer herinnert hoe het was om bewonderd te worden.

De trap leidt omhoog, zigzaggend als een vergeten gedachte, naar kamers waar het stof zich als een deken van stilte heeft neergelegd. Op de muren dansen schaduwen over handgeschilderde fresco’s en bloemen die langzaam oplossen in de schemer. Elke penseelstreek vertelt een verhaal van weelde, van avonden vol muziek en gelach dat nu alleen nog in de muren lijkt te fluisteren.

De geur van vocht en oude verf hangt zwaar in de lucht, maar ergens, tussen de scheuren en de stilte, leeft nog iets zachts: een echo van wat ooit was. Hier, in deze trapopgang waar de tijd heeft stilgestaan, lijkt het alsof het verleden niet verdwenen is, maar gewoon... even rust houdt.

En terwijl de zon langzaam achter de heuvels zakt, blijft het huis ademen — traag, melancholisch, maar vol waardigheid. Alsof het weet: schoonheid vergaat niet. Ze verschuilt zich, wachtend tot iemand opnieuw omhoog durft te kijken.