Stille decadentie

van Gayane Nakada

Dit sprekende landschap voert de toeschouwer mee naar een verlaten mediterrane tuin bij een oude zuidelijke villa die al lang door haar eigenaren is achtergelaten. Achter hoge, door de zon verbleekte witte muren heeft de tijd zijn greep verloren. Hier weerklinken geen voetstappen, en alleen weelderige, ongetemde azaleastruiken flakkeren als koraalroze sintels te midden van het dichte zuidelijke groen. In het hart van deze bevroren stilte trekt een lichtroze stenen trap de blik omhoog, naar stille witte gevels die een onverteld geheim bewaken onder een surrealistische, smaragdgroene hemel. Trouw aan de geest van literaire decadentie is het verval hier nooit somber. Integendeel, het is doordrongen van zuidelijke aantrekkingskracht, sensuele diepgang en de stille poëzie van eenzaamheid, terwijl de genereuze mediterrane natuur langzaam en soeverein de ruimte terugwint die ooit door mensenhanden werd gevormd.
Vrije, levendige penseelstreken en het gedurfde contrast tussen koel smaragdgroen en warme koraalaccenten geven het landschap een onmiskenbaar gevoel van innerlijke beweging. Als je naar dit werk kijkt, kun je je gemakkelijk voorstellen hoe het lawaai van de buitenwereld wegsterft en plaats maakt voor de intense, contemplatieve stilte van een oude zuidelijke tuin.