Stilleven

van Olena Zhukova

Een schedel ligt in het mos op een herfstige bosbodem, omringd door bladeren, varens en grassen. Op zijn voorhoofd zit een koolmees, licht en nieuwsgierig, met een stralend geel verenkleed, de enige felle kleur in het verder ingetogen beeld. Wie beter kijkt, ontdekt de fijne scheur in de schedel, het mos dat langzaam zijn plek terugwint, en de minuscule klauwtjes van de vogel, die zich volkomen vanzelfsprekend aan het bot vastklampen. Van rechtsboven valt een lichtstraal door de duisternis en streelt het kleine diertje. Met dit schilderij heb ik de tragedie in haar puurste vorm geschilderd: de dood. En toch staat de wereld niet stil. Mos groeit, bladeren vallen, een vogel komt erbij zitten en leeft verder. Zelfs als er voor ons iets breekt, gaat het leven om ons heen gewoon door, en dat is op een stille manier mooi. Het werk is geen waarschuwing, maar een troost: verlies en een nieuw begin hebben plaats in hetzelfde beeld.
De sfeer is melancholisch en tegelijkertijd warm, zoals herfstlicht in de late namiddag. Het schilderij is gemaakt met acrylverf en acryllak op doek, 40 × 40 cm. De losse, bewegende penseelstreken op de achtergrond staan in contrast met de fijn uitgewerkte schedel en vogel, waardoor de blik rustig wordt geleid.
Een schilderij voor mensen die diepgang waarderen: voor liefhebbers van vanitas-motieven, natuursstillevens en donkere romantiek. In de woonkamer, de werkkamer of de gang zorgt het voor een rustig, bezinnend accent en past het goed bij hout, linnen en warme aardetinten.