Studebaker Starliner tijdens het gouden uur

van Jan Keteleer

Toen ik voor het eerst voor dit tafereel stond, nam het licht de beslissing voor mij. De zon hing laag boven de vallei en haar gouden gloed stroomde over de crèmekleurige carrosserie van een Studebaker Starliner die op een rustig uitkijkpunt op een zandweg stond. Ik wist dat ik dat moment moest schilderen voordat het voorbij was.

Ik werkte met olieverf en bouwde het oppervlak op met dikke impasto-streken; de verf was zo dik aangebracht dat ze zelf het licht weerkaatst. Oker, gebrande sienna en goudgeel dragen de warmte van de aarde onder de banden. De chromen bumpers, de sierstrip langs de raamlijn en de vloeiend omlopende achterruit werden kleine spiegels, die elk een fragment van de avondhemel vasthielden.

Achter de auto worden de glooiende heuvels zachter en vervagen ze in lavendel en blauw, alsof de herinnering zelf naar de horizon drijft. Ik heb ervoor gekozen niet op zoek te gaan naar perfecte details. In plaats daarvan liet ik het penseel mijn gevoel volgen.

Voor mij spreekt dit schilderij van vrijheid en van de wegen die we allemaal ooit hebben afgelegd, of waarvan we nog steeds dromen ze te bewandelen. De Starliner wacht geduldig, met een onzichtbare bestuurder, en nodigt ieder van ons uit om ons eigen verhaal binnen te stappen. Misschien is dat wel wat nostalgie werkelijk is: een gedeeld verlangen dat ons allemaal met elkaar verbindt.