Taj Mahal

van Hermann Mock

Alle foto’s van het ongelooflijke monument Taj Mahal in Agra/India tonen het mausoleum in al zijn pracht en schoonheid, maar hoezeer ik ook van India houd, deze foto’s hebben niets te maken met de werkelijkheid in India – India is luidruchtig en smerig en iedereen (echt iedereen) probeert je voortdurend op te lichten.Als je als Europeaan India kent (en ik ben er sinds 1979 heel vaak geweest), baant je je een weg door de luidruchtige menigte die je voortdurend lastigvalt en zie je ook in het jaar 2026 nog steeds deze ongelooflijke exotiek. Als je je er thuis voelt, ontstaat er een volledige innerlijke rust, stiller en vrediger dan in onze wereld.Als ik op reis ga, neem ik een kleine, onopvallende camera met zoeker mee en fotografeer ik panorama’s van de plekken die me fascineren. Niet met de panoramafunctie van de camera, maar ik maak tien foto’s in staand formaat en voeg die thuis op de computer samen; dat betekent dat bewegende personen en alles wat beweegt op de foto’s onscherp kunnen zijn of slechts als detail worden weergegeven.Ik vind het heel mooi als bewegende delen van het beeld in elkaar overvloeien. Ik weet nooit of de foto’s goed zijn of niet. Tijdens mijn laatste reis naar India ging het schermpje van mijn camera al helemaal in het begin kapot; ik had geen enkele controle over de foto’s die ik maakte, dus was ik bijna net als vroeger op analoge wijze onderweg.De Taj Mahal op de foto ziet er, ondanks de mensen eromheen en de afstand, majestueus uit; niets kan die uitstraling aantasten. De bewerking van de foto’s is afgestemd op de sfeer van de betreffende plek; hier moeten vuil, lawaai en beweging – kortom, India – worden weergegeven zoals het is.