The Bridge to nowhere

van Gerry van Roosmalen

Een brug die nergens meer naartoe leidt.
Midden in het zwarte, eindeloze landschap van de Skeiðarársandur ligt de oude Skeiðarábrú. Ooit was dit de laatste ontbrekende schakel van de IJslandse Ringweg. In 1974 werd de 904 meter lange brug geopend en was IJsland voor het eerst volledig over de weg rond te rijden.
In 1996 kwam het water.
Een jökulhlaup vanuit de Vatnajökull raasde met een piek van ongeveer 50.000 kubieke meter per seconde over de vlakte. IJsblokken en miljoenen tonnen sediment werden meegesleurd. De brug werd zwaar beschadigd, maar bleef grotendeels overeind.

Daarna gebeurde iets wat alleen in IJsland kan gebeuren: de rivier veranderde van koers.
Het water koos een andere weg en de brug bleef achter. Niet ingestort, niet verdwenen, maar eenvoudigweg zonder rivier onder zich.
Jarenlang reed het verkeer hier overheen. Nu ligt het houten dek stil. De pijlers staan nog altijd in het zwarte landschap, als stille herinneringen aan het water, de weg en de mensen die hier ooit passeerden.
Ik vind dat deze brug een monumenten status moet krijgen.
Niet alleen omdat hij een belangrijk onderdeel van de IJslandse geschiedenis is, maar omdat hij laat zien hoe tijdelijk onze verbinding met het landschap kan zijn.
Een brug die ooit een land met elkaar verbond.
Nu verbindt hij alleen nog het verleden met het heden.
Bridge to Nowhere.