The Last Rose of Summer

van Lucy Besson

"The Last Rose of Summer"
by Thomas Moore (1779–1852

'Tis the last rose of summer,
Left blooming alone;
All her lovely companions
Are faded and gone.
No flower of her kindred,
No rosebud is nigh,
To reflect back her blushes,
Or give sigh for sigh.

I'll not leave thee, thou lone one,
To pine on the stem;
Since the lovely are sleeping,
Go, sleep thou with them.
Thus kindly I scatter
Thy leaves o'er the bed,
Where thy mates of the garden
Lie scentless and dead.

So soon may I follow,
When friendships decay,
And from Love's shining circle
The gems drop away!
When true hearts lie withered
And fond ones are flown,
Oh! who would inhabit
This bleak world alone?

***
't Is de laatste roos van de zomer
Alleen gelaten bloeiend,
Al haar mooie metgezellen
Zijn verwelkt en verdwenen.
Geen bloem van haar verwanten,
Geen rozenknop is nabij,
Om haar blozen te weerkaatsen,
En zucht voor zucht te geven,
k zal je niet alleen laten,
Om weg te kwijnen op de stengel;
Aangezien de mooie slapen,
Ga daar bij hen slapen.
Zo vriendelijk strooi ik
Jouw bladeren op het bed,
Waar jouw metgezellen van de tuin
Geurloos en dood Liggen.
Zo spoedig mag ik volgen,
Wanneer vriendschappen vergaan,
En uit de stralende cirkel van de liefde
De juwelen wegvallen.
Wanneer ware harten verwelken,
En dierbaren zijn gevlogen,
Oh! wie zou
Deze sombere wereld alleen willen bewonen."

Moore.