Vijfhonderd jaar op je gewacht. van Runglavan Pleanphai

Dit toneelstuk, een tijdloos liefdesverhaal, geeft op prachtige en realistische wijze emoties weer. De acteurs gaan zo volledig op in hun rollen dat het publiek hun liefde kan voelen. Het verhaal begint met een jonge vampier die in een luxueus kasteel woont. Hij ontmoet een lieve en mooie menselijke vrouw. Hij bezoekt haar ’s nachts, en zij vraagt zich nooit af waarom hij overdag nooit langskomt. Totdat ze op een dag ontdekt dat hij in een vampier is veranderd en haar familieleden kwaad doet. Ze is geschokt en diepbedroefd, en vlucht naar een verre plek waar hij haar niet kan vinden. Hij zoekt haar honderd jaar lang, om er uiteindelijk achter te komen dat ze is overleden als gevolg van de natuurlijke levensduur van mensen, en nooit meer zal terugkeren. Hij keert terug naar zijn kasteel en leidt een rustig leven, zonder ooit te trouwen. De dagen gaan voorbij, en vijfhonderd jaar verstrijken. Die nacht gaat hij weer op jacht. De mooie vrouw voor hem, die in paniek op de vlucht is, struikelt en valt in zijn armen. Haar gezicht is zo mooi als een schilderij, en hij herkent haar. Tranen van vreugde stromen over haar wangen, zich er niet van bewust dat hij haar nooit meer bij hem weg zal laten gaan. De jonge vampier bijt voorzichtig in de nek van de vrouw'. En zij dronk slechts een klein beetje van zijn bloed om onsterfelijk te worden en voor altijd bij hem te kunnen zijn. Met dit schilderij wil de kunstenaar de toeschouwers laten kennismaken met de essentie van de liefde – de vreugde, het verdriet, de eenzaamheid, de standvastigheid en het lange wachten van honderden jaren.