Vrouw kijkt naar de aarde in het donker

van Henk Egbertzen

Een close-up van een vrouwenprofiel, tegen een diepzwarte achtergrond. Ze kijkt naar beneden. Niet naar de grond, maar naar de aarde. Die zweeft als een kleine, blauwgroene bol in de duisternis onder haar gezicht.

-
Het contrast is onwerkelijk. Haar gezicht is intiem, dichtbij, menselijk. De aarde is groots, ver weg, vol continenten en wolken. Alsof ze een reuzin is die even stilstaat bij de wereld die ze in haar handen houdt. Of alsof de aarde een herinnering is die ze vasthoudt.

-
Het licht is zacht. Het valt op haar wang, de lijn van haar neus en de vorm van haar lippen. Op de aarde weerkaatst het in de oceanen. Alles baadt in dezelfde donkere, verstilde sfeer.

-
Haar uitdrukking is rustig, bijna teder. Alsof ze de aarde wil beschermen, of er afscheid van neemt. Alsof ze iets ziet wat wij niet kunnen zien. Alsof de wereld even stilstaat.

-
De stijl is surrealistisch en cinematisch. Het is een digitaal beeld dat je meeneemt naar een droomwereld. Het is tijdloos, mysterieus en nodigt uit tot blijven kijken.

-
Dit werk hangt goed in een moderne woonkamer, kantoor of hal. Voor wie van surrealisme houdt. Voor wie een statement piece zoekt dat je aan het denken zet over onze plek in het heelal.