Waar alle wegen eindigen en beginnen

van Walter G. Allgöwer

Uit de stille schaduwen van oude bomen rijst de gestalte van de Magere Hein op als een bewaker tussen de werelden. Het verweerde stenen gezicht lijkt niet alleen getekend door de jaren, maar ook door de geheimen van ontelbare levens en lotgevallen. Mos legt zich als een groene sluier over de contouren van de dood en verandert het eens zo angstaanjagende in iets tijdloos, bijna eerbiedwaardigs.
Diep in de donkere oogkassen verzamelt zich de stilte. Daar, waar geen blik meer rust, lijken herinneringen te wonen die ouder zijn dan woorden. De zandloper loopt onophoudelijk leeg, korrel voor korrel, terwijl de zeis niet dreigt, maar herinnert aan de eeuwenoude wet van de verandering. Niets blijft zoals het is. Alles verdwijnt om ruimte te maken voor het nieuwe.
Op de Melaten-begraafplaats, waar geschiedenis en heden in elkaar overvloeien, lijkt het beeld een stille bewaker van het grote mysterie. Tussen lichtvlekken en schaduwen stelt het vragen die sinds mensenheugenis onbeantwoord zijn gebleven. Wat ligt er achter de laatste ademtocht? Welke wegen openen zich voorbij het zichtbare?
Zo staat de stenen Magere Hein onbewogen temidden van de tijd. Niet als symbool van het einde, maar als herinnering eraan dat elk moment kostbaar is en dat vergankelijkheid het leven juist zijn bijzondere diepgang en zijn mysterieuze betovering geeft . . .