Waar de koe de wandelaar begroet van Walter G. Allgöwer

Onder de smetteloos blauwe hemel van de Allgäu buigt een nieuwsgierig bruin rund zich voorover alsof het de kijker rechtstreeks wil uitnodigen in zijn zachte, heldere wereld. Zijn grote, warme snuit vult de voorgrond, een verrassend delicaat middelpunt in dit uitgestrekte landschap. Een rustige, goedmoedige vonk wordt weerspiegeld in zijn donkere ogen - de kalme geest van een dier dat de bergen en weiden kent als een oud lied.
De wind waait door de zachte vacht op zijn oren en laat de gele oormerken even flitsen, terwijl de koe aandachtig luistert. Misschien voor het rinkelen van een bel in de verte, misschien voor het ritselen van het gras, misschien voor het gefluister van een reiziger die ongemerkt is gestopt.
Hun wereld is eenvoudig en uitgestrekt tegelijk: groene weiden die naar de zomer ruiken, de koele schaduw van oude bomen en de vertrouwde melodie van de bergweide. En toch draagt dit merkwaardige schepsel een sfeer van zachtheid met zich mee die het moment bijna plechtig maakt.
Ze staat daar, over je heen gebogen, alsof ze vraagt: "Wie ben jij, vreemdeling, die mijn weide betreedt?" En in deze blik ligt een stille uitnodiging om de drukte van de wereld even achter je te laten en je onder te dompelen in de rustige ziel van de Allgäu.