Werelderfgoedstad Quedlinburg - oude binnenstad van Thomas Bugdoll

Quedlinburg is een stad aan de rivier de Bode ten noorden van het Harzgebergte in het district Harz in Saksen-Anhalt.
De stad, die in 922 voor het eerst in een oorkonde werd vermeld en in 994 stadsrechten kreeg, was van de 10e tot de 12e eeuw de zetel van de koninklijke palts van wereldlijke heersers die met Pasen op bezoek kwamen, en bijna 900 jaar lang van een vrouwenklooster.
In de historische oude stad met zijn geplaveide straatjes, kronkelende steegjes en pleintjes, staan ruim 2000 vakwerkhuizen uit acht eeuwen.

Met een historisch bebouwde binnenstad van meer dan 80 hectare is Quedlinburg een van de grootste gebiedsmonumenten van Duitsland.

Zijn gesloten middeleeuws stadsplan en zijn enorme bestand aan vakwerkhuizen getuigen van meer dan zes eeuwen vakwerkbouw in een unieke kwaliteit en kwantiteit. Gebouwen uit alle stijl- en tijdsperioden maken van Quedlinburg een uitstekend voorbeeld van de ontwikkeling van vakwerkbouw bij uitstek.

De collegiale kerk van St. Servatius met zijn beroemde domschat, de duizend jaar oude Wipertikirche en de overblijfselen van het klooster van St. Maria op de Münzenberg herinneren aan de prioriteit die deze plaats had voor de Ottonische heersers in de 10e eeuw. De verkiezing van Hendrik, hertog van Saksen, tot koning in 919 legde de grondslag voor het ontstaan van de eerste Duitse staat. Hij werd in 936 in zijn lievelingspaleis op de Quedlinburgse Schlossberg begraven. Het vrouwenklooster dat in hetzelfde jaar door zijn weduwe Mathilde werd gesticht, groeide uit tot een hooggeplaatste politieke en culturele metropool van het keizerrijk. Als paaspaleis van de Ottonische keizers en plaats van belangrijke hofdagen en synoden stond Quedlinburg meer dan 100 jaar in het middelpunt van de gebeurtenissen.

Op 17 december 1994 werd Quedlinburg, meer dan 80 hectare historische binnenstad met Stiftsberg, Münzenberg en Wiperti, uitgeroepen tot universeel erfgoed.