Werelderfgoedstad Quedlinburg van Thomas Bugdoll

Quedlinburg is een stad aan de rivier de Bode ten noorden van het Harzgebergte in het district Harz in Saksen-Anhalt.
De stad werd voor het eerst genoemd in een document uit 922 en kreeg stadsrechten in 994. Van de 10e tot de 12e eeuw was de stad de zetel van het koninklijke paleis van wereldlijke heersers die met Pasen werden bezocht en bijna 900 jaar lang was er een vrouwenklooster gevestigd.
In de historische oude stad met zijn geplaveide straatjes, kronkelende steegjes en pleintjes staan ruim 2000 vakwerkhuizen uit acht eeuwen.

Met een historisch stadscentrum dat zich uitstrekt over meer dan 80 hectare is Quedlinburg een van de grootste gebiedsmonumenten in Duitsland.

Het gesloten middeleeuwse stadsplan en de enorme voorraad vakwerkhuizen documenteren meer dan zes eeuwen vakwerkbouw in een unieke kwaliteit en kwantiteit. Gebouwen uit alle stijlen en perioden maken Quedlinburg tot een schoolvoorbeeld van de ontwikkeling van vakwerkbouw bij uitstek.

De kapittelkerk St. Servatius met zijn beroemde domschat, de duizend jaar oude Wipertikirche en de overblijfselen van het klooster St. Maria op de Münzenberg herinneren aan de prioriteit die deze plek had voor de Ottoonse heersers in de 10e eeuw. De verkiezing van Hendrik, hertog van Saksen, tot koning in 919 legde de basis voor het ontstaan van de eerste Duitse staat. Hij werd in 936 begraven in zijn favoriete paleis op de Schlossberg in Quedlinburg. Het vrouwenklooster dat zijn weduwe Mathilde in hetzelfde jaar stichtte, ontwikkelde zich tot een hoogstaande politieke en culturele metropool van het rijk. Als paaspaleis van de Ottoonse keizers en plaats van belangrijke hofdagen en synoden was Quedlinburg meer dan 100 jaar lang het centrum van de gebeurtenissen.

Op 17 december 1994 werd Quedlinburg, meer dan 80 hectare historische binnenstad met Stiftsberg, Münzenberg en Wiperti, uitgeroepen tot universeel erfgoed.