Wind en golven trotseren

van Walter G. Allgöwer

De smalle pier strekt zich uit in de Atlantische Oceaan als een tastende gedachte, vastberaden en kwetsbaar tegelijk. Daaronder kolkt de zee, donker en zwaar, opgezweept door een storm die geen vragen stelt. Golven stapelen zich op, rollen naar binnen en botsen met donderend geweld tegen het uiteinde van de brug, alsof ze voortdurend opnieuw onderhandelen over de overgang tussen land en oneindigheid.
Nevel explodeert in witte beroering, stijgt op als vluchtige adem en valt weer terug in het rusteloze water. De lucht erboven is weids en bewegend, wolken drijven als rusteloze dromen, gebroken door licht en vol spanning. Alles is in beweging, niets staat stil - en toch is er een vreemde orde in deze chaos, een ritme van komen en gaan.
De stenen op de oever glanzen nat en donker, stille getuigen van de ontelbare stormen die hier al zijn gepasseerd. De pier staat stevig, smal en standvastig, een menselijk teken van verzet en nabijheid tot het elementaire. Het verbindt geen twee oevers, maar moed met nederigheid.
Hier, aan de kust van Madeira, is de grootsheid van de natuur voelbaar. De Atlantische Oceaan spreekt luid en onmiskenbaar - en wie luistert, herkent in zijn gebrul ook een rauwe, eerlijke schoonheid.