Witte sterren boven de Allgäuer Alpen

van Walter G. Allgöwer

Over de ruige bergkammen van de Allgäuer Alpen hangt de stilte van een zomerdag, helder en uitgestrekt als een ongeschreven gedicht. De bergen rijzen op uit het licht, hoekig en krachtig, hun groene flanken doorkruist door rotsruggen, alsof wind, weer en tijd samen dit landschap hebben gevormd. Diepblauw strekt zich uit over de toppen, terwijl de laatste sneeuwvelden in verborgen komvormige dalen vertellen over de lange winter.
Op de voorgrond dansen de witte alpenanemonen in de bergwind. Vage, maar toch aanwezig, omlijsten ze het tafereel als delicate penseelstreken van een schilder. Hun witte bloemen lijken het zonlicht op te vangen en het door te geven tussen hemel en aarde. Ze staan daar waar de grond kaal is en de omstandigheden ruw lijken, en verlenen de bergwereld een onverwachte zachtheid.
Het uitzicht vanaf de Laufbacher-Eckweg over naar de markante Höfats voert door een landschap vol tegenstellingen. Hardheid en kwetsbaarheid, grootsheid en vergankelijkheid ontmoeten elkaar hier op een zeer kleine ruimte. De machtige toppen lijken tijdloos, terwijl de bloemen slechts enkele weken per jaar hun schoonheid ontvouwen. Juist daarin schuilt hun betovering.
Wie op deze plek even stilstaat, voelt misschien even hoe alles samenvalt: de glans van de bloemen, de helderheid van de berglucht en de stille waardigheid van de bergen tot een beeld dat nog lang in het geheugen blijft hangen, ook nadat men verder is gelopen,