Zonneschijn boven de Allgäuer Alpen

van Walter G. Allgöwer

Over de uitgestrekte hoogten van de Fellhorn hangt een stille herfstdag, helder en stralend als een kostbaar moment tussen de seizoenen. De zon staat hoog boven de Allgäuer Alpen en strooit haar licht als vloeibaar goud over de glooiende weiden en stille watervlakten van het hooggelegen gebied. In de kleine spiegeltjes van het moeras wordt de hemel weerspiegeld, en even lijkt het alsof de aarde en de oneindigheid elkaar raken.
Aan de horizon rijst het machtige silhouet van de Große Krottenkopf op, de hoogste top van de Allgäuer Alpen. Naast hem tekenen de ruige vormen van de Kratzer zich af tegen het diepe blauw van de hemel. De Hornbachkette lijkt op een oeroude stenen golf, bevroren in de tijd, terwijl verder naar het zuiden de markante toppen van de Trettachspitze en de Mädelegabel met hun onmiskenbare silhouet de centrale hoofdkam kenmerken.
Geen enkel geluid doorbreekt de stilte, alleen de wind laat het herfstgeel gekleurde gras zachtjes trillen. Het licht glijdt over rotsen en hellingen, over alpenweiden en de verte, en schenkt het landschap een bijna tijdloze waardigheid. In deze helderheid verliest de hectiek van het dagelijks leven zijn betekenis. De blik dwaalt over toppen en dalen, voorbij Beieren tot diep in de ziel van de bergen.
Zo vertelt het Allgäu tegelijkertijd over bestendigheid en verandering, over de vergankelijkheid van de herfst en over de eeuwigheid van de bergen, die al duizenden jaren over Europa waken.