s Nachts op Koh Mook

van Walter G. Allgöwer

Een sluier van nacht ligt over de Andaman Zee. Het diepe blauw van het water gaat naadloos over in de bewolkte lucht, alsof de zee en de lucht zijn opgegaan in één oceaan van duisternis. De golven rollen zachtjes over het fijne zandstrand van Koh Mook, hun kruinen glinsteren dof in de bleke gloed van de verborgen maan. Het is alsof de wereld zijn adem inhoudt, gevangen in een moment tussen dromen en ontwaken.
Ver weg, bijna aan de horizon, liggen een paar zeilschepen voor anker. Hun witte navigatielichten dansen als sterretjes op het wateroppervlak, fragiel en constant tegelijk. Het zijn kleine bakens in de oneindigheid, fluisterende aanwijzingen dat er leven pulseert, zelfs in de uitgestrektheid van de nacht. Het zou je vergeven kunnen worden als je zou denken dat de schepen reizigers tussen werelden zijn, hun lichten delicate draden die het hier en daar verbinden.
De lucht erboven is een mozaïek van donkere wolken waarvan de vormen voortdurend veranderen. Af en toe opent zich een scheur in de zee van wolken, een vleugje sterrenlicht sijpelt er doorheen voordat de duisternis het weer opslokt. Alles lijkt te baden in een diep, fluweelachtig blauw dat de zintuigen kalmeert en de gedachten rustig laat dwalen.
Er is een stille magie in dit landschap, een melancholie die zich met de lucht vermengt als de zilte geur van de zee. Tijd lijkt hier geen betekenis te hebben - alleen het eeuwige gefluister van de golven, het geluid van de wind en de zachte pulsatie van lichtjes in de verte vertellen hun verhaal.