Hoi allemaal,
Ik ben Angela, woonachtig in het mooie Brabant.
Meer dan 20 jaar geleden hield ik mijn 1e expositie en ik moet zeggen dat ik op dat moment nog nooit zo trots op mezelf geweest was.
De jaren die volgden waren zwaar.
Ik voedde alleen mijn 2 prachtige dochters op zonder financiële steun en moest dus zorgen voor een stabiel inkomen en bovenal een veilige en liefdevolle thuishaven.
Ik werkte me een slag in de rondte, studeerde voor een beter inkomen en de fotografie moest noodgedwongen aan de kant geschoven worden.
Als ik dan toch iets van tijd en energie vond om te fotograferen, huilde ik...
Emoties vanwege het feit dat ik al jaren lang geen energie of tijd had om dat wat ik zo graag deed te doen.
Mijn lichaam vertoonde barsten, mentaal was ik op, mijn vrolijke masker op blijven houden werd steeds moeilijker.
Diverse diagnoses en toch gewoon door, met veel medicatie en pijnstillers..
Nog meer werken als opticien, nog meer studies om mezelf te verbeteren.
Tot mijn lichaam er letterlijk mee ophield, midden in het stembureau.
Na een lang traject en nog wat meer diagnososes is het duidelijk.
Ik mag mijn werk niet meer doen en door de beperkingen zijn de kansen op een reguliere baan erg klein.
Maar de fotografie dan?
Wat dan als ik een kleine studio begin in mijn huis. Wat als ik mijn werk probeer te verkopen?
Dus hier ben ik dan, ik ben Angela, ik ben fotografe, ik geef niet op en met toestemming van artsen en arbo ga ik de sprong in het diepe wagen met