Event Horizon-protocol van Hive Arts Studio

Precies in het midden bevindt zich een zwart gat, waarvan de kern een absolute leegte is, omringd door langgerekte bogen van amberkleurig, bronskleurig en vaal violet licht die zich rond de zwaartekrachtbron buigen. De accretieschijf strekt zich eronder uit in koele blauw- en zilvertinten, bezaaid met speldprikjes van verre materie, als sterren die in de stroming zijn meegevoerd. De linkerkant vormt een geheel dat bijna schilderachtig aandoet – gestructureerd, mineraal, compact. Dan valt de rechterkant uiteen. Het beeld scheurt uiteen in horizontale scanlijnen, in kanalen gesplitste rode en cyaan tinten, en gefragmenteerde banden die eruitzien als een instortende skyline, weergegeven in pure data. Kijk goed en je ziet een enkele heldere uitbarsting die zich van de binnenste ring afsplitst, een klein ontstekingspunt waar licht aan de aantrekkingskracht lijkt te ontsnappen, en vage verticale strepen die als regen door de verstoorde zone vallen.

De sfeer is koel en zwaar – eerder stil dan luidruchtig. Er heerst een spanning tussen de kalmte van de diepe ruimte en de onrust van een systeem dat uit elkaar valt.
Voor mij gaat het werk over de grens tussen orde en ontbinding: het moment waarop een structuur zijn vorm begint te verliezen en iets heel anders wordt. Het bevat stilte en ineenstorting in hetzelfde kader, en vraagt je om bij beide stil te staan.

In een interieur vormt het een ankerpunt op de muur zonder deze te overladen. Het diepe zwart en het ingetogen kleurenpalet passen goed in een thuiskantoor, een woonkamer met donkere tinten, een studio, een slaapkamer of een lounge waar je een blikvanger wilt die een tweede blik de moeite waard maakt. Het werkt als een venster op iets uitgestrekt – rustgevend vanuit de andere kant van de kamer, gedetailleerd van dichtbij.