Het eiland Skye (Schots-Gaelisch van Edwin Kooren

Het eiland Skye (Schots-Gaelisch: An t-Eilean Sgitheanach) is het grootste en tevens noordelijkst gelegen eiland van de Binnen-Hebriden.

Etymologie
De Schots-Gaelische naam is afkomstig van het Noorse leenwoord Eilean, dat eiland betekent, en van het Gaelische sgiath, dat gevleugeld betekent. Dit verwijst naar de vorm van het eiland: de meerdere schiereilanden als Sleat, Minginish, Waternish en Trotternish geven het eiland de vorm van een dubbele vleugel.

De Engelse naam van het eiland zou afkomstig zijn van het Oudnoorse Skið = "ski".

Geografische en geologische aspecten
Met een oppervlakte van 1656 km² is Skye het op een na grootste Schotse eiland; alleen het eiland Leòdhas agus Na Hearadh (Lewis en Harris), dat deel uitmaakt van de Buiten-Hebriden, is groter. Het eiland is qua grootte vergelijkbaar met de gehele Nederlandse provincie Zeeland. In het zuiden van het eiland bevindt zich de bergketen de Cuillin. De hoogste berg van het eiland is de 992 meter hoge Sgurr Alasdair. Het zuidwesten van Skye bestaat uit een aantal schiereilanden zoals Sleat, Strathaird, Minginish en Duirinish. De schiereilanden Waternish en Trotternish bevinden zich in het noordwesten. De belangrijkste fjorden zijn Loch Dunvegan en Loch Snizort in het noorden, en Loch Harport in het westen. Eilanden in de omgeving van Skye zijn onder andere Raasay, Scalpay en Rona in het noordwesten, Soay, Canna, Rum en Eigg in het zuiden.

De belangrijkste nederzettingen worden met elkaar verbonden door de A87, Portree, Sconser en Broadford in het noordoosten, en Uig in het noordwesten.

Op het schiereiland Trotternish bevindt zich de baai van Bearreraig die geologisch belangrijk is vanwege de fossielen die er gevonden kunnen worden. De baai wordt omgeven door 150 meter hoge kliffen die gevormd zijn in een ondiepe tropische zee gedurende het Jura. In deze omgeving zijn resten van Jurassische dinosauriërs en gefossiliseerde voetsporen teruggevonden.