Karl Hofer, Zwarte Maan, 1948 van Atelier Liesjes

Een mystiek en symbolisch geladen werk waarin Hofer de menselijke figuur plaatst in een kosmisch en dierlijk universum — een beeld van dualiteit, spiritualiteit en existentiële spanning.

🎨 Wat je ziet
Centraal twee overlappende gezichten — één licht, één donker — omsloten door een maanvormige sikkel, als visueel en symbolisch kader.

Achter de gezichten een gele halo, wat een sacrale of spirituele dimensie oproept.

Rondom bevinden zich dierenfiguren:

Een witte duif met rood oog, symbool van vrede of waakzaamheid.

Een stier met hoorns, een zwart paard met ontblote tanden, en een vogel met felgekleurde snavel — elk met eigen symbolische lading.

Onderaan een gestileerde menselijke figuur, zonder duidelijke gelaatstrekken, als stille getuige of archetype.

🧩 Thematiek
Hofer onderzoekt hier de dualiteit van het zelf — licht en donker, mens en dier, lichaam en geest.

De maan fungeert als symbool van cyclische tijd, mysterie en innerlijke transformatie.

In 1948, in een tijd van reflectie en wederopbouw, krijgt het werk een extra lading: een beeld van kosmische verbondenheid en psychologische diepgang.

📍 Stijl en techniek
Typisch voor Hofer’s late symbolistische fase: expressieve vormen, felle kleurcontrasten, en een voorkeur voor mythische composities met existentiële ondertoon.

De penseelvoering is krachtig en ritmisch, met nadruk op contour en dynamiek.

De compositie is circulair en gelaagd, met een sacrale opbouw die doet denken aan mandala’s of iconen — maar met moderne emotionaliteit.

Karl Hofer was een Duitse schilder die wordt gerekend tot het expressionisme en later tot de magisch-realistische stroming binnen de Neue Sachlichkeit. Geboren in Karlsruhe op 11 oktober 1878. Woonde en werkte in Parijs, Rome en Berlijn, en verbleef tijdens WO I in een Frans interneringskamp en later in Zwitserland.

Hofer’s vroege werk toont invloeden van symbolisme en art nouveau, met klassieke portretten en dromerige scènes. Rond 1910 ontwikkelde hij een persoonlijk expressionisme, met geïsoleerde figuren, sobere kleuren en een melancholische sfeer. In de jaren ’20 en ’30 evolueerde zijn stijl richting magisch realisme: heldere composities, gestileerde figuren, en een gevoel van vervreemding.

Zijn werk is vaak figuratief, maar met een psychologische diepgang en een nadruk op existentiële thema’s zoals eenzaamheid, verlies en menselijke waardigheid.