Moeder en dochter, Egon Schiele (1913) Schiele is een ongeëvenaarde meester in de grafische kunst – Rudolf Leopold merkte ooit op dat men terug zou moeten gaan naar Rembrandt en Dürer om lijnen te vinden met een vergelijkbare zekerheid en intensiteit. Deze compositie uit 1913 van een moeder en dochter illustreert dit meesterschap. Leopold beschreef het als een compositie vol spanning en toch harmonieus: de diagonaal van de bleke huid van het meisje's elongated body is balanced by her straight-hanging ponytail and a counterdiagonal running along both figures' arms. The scarlet of the mother's clothing contrasts strikingly with the girl', verzacht door rode en grijze tinten, terwijl beiden hetzelfde blonde haar hebben.
