Op weg naar de maan in een kartonnen ruimteschip

van Jan Keteleer

Toen ik dit tafereel schilderde, wilde ik terugkeren naar een plek die we allemaal ooit kenden: het moment waarop een kartonnen doos ophoudt een doos te zijn. Een jongetje zit in zijn geïmproviseerde ruimteschip, met een vergiet op zijn hoofd als helm, terwijl zijn handen joysticks vasthouden die gemaakt zijn van kroonkurken en ducttape. Zijn ogen zijn wijd open, zijn mond staat een beetje open. Voor hem is dit geen spelletje. Ergens tussen het bed en het raam stuurt hij door de sterren.

Achter hem zit zijn trouwe copiloot, een Jack Russell-terriër met een ronde pilotenbril, kalm en klaar voor wat er ook maar te wachten staat. Ik vind het prachtig hoe er tussen hen geen woorden nodig zijn om vertrouwen uit te drukken.

Ik heb het oppervlak opgebouwd met dikke impasto, waarbij ik verf in lagen heb aangebracht zodat elke penseelstreek textuur en licht bevat. De warme gloed van de bedlamp hult de linkerkant van de kamer in geborgenheid, terwijl koel blauw maanlicht van rechts naar binnen stroomt, met de lokroep van het onbekende. De jongen zweeft tussen deze twee werelden: thuis en avontuur.

Verspreide boeken, een zaklamp, een teddybeer: stille getuigen van een nacht vol verwondering. Dit schilderij nodigt je uit om je eigen eerste vlucht te herinneren en te ontdekken dat de verbeelding ons nooit echt verlaat.