Twee plus twee in gestreepte pyjama’s

van Jan Keteleer

Toen ik dit kleine meisje schilderde, bracht ik een herinnering tot leven die ons allemaal toebehoort. Ze staat op blote voeten in haar blauw-wit gestreepte pyjama, met één hand op haar heup en de andere met een stukje krijt gericht op het bord. Twee plus twee. Haar wenkbrauwen zijn gefronst met het volle gewicht van autoriteit, en haar ruige terriër kijkt met geduldige, trouwe ogen naar haar op, misschien meer geïnteresseerd in haar dan in het antwoord.

Ik wilde dat de kamer zelf aanvoelde als een ingehouden adem van de kindertijd. Teddyberen en een lappenpop wachten als stille klasgenoten. De koperen lamp verspreidt honingkleurig licht over de brede houten vloerplanken, terwijl zacht daglicht door het raam naar binnen stroomt. Ik heb het oppervlak opgebouwd met dikke impasto-streken, waarbij ik verf in lagen heb aangebracht zodat het licht op elke ribbel lijkt te vallen, zoals herinneringen zich vastklampen aan kleine details.

Voor mij laat deze scène zien hoe kinderen de wereld verkennen. Door te spelen proeven ze van ernst, verantwoordelijkheid en het diepe verlangen om begrepen te worden. Terwijl ik voor dit voltooide doek sta, herinner ik me mijn eigen denkbeeldige klaslokalen. Ik hoop dat je hier ook die van jou zult vinden, want in deze tedere, ingebeelde lessen hebben we allemaal ooit geleerd wie we zouden kunnen worden.