U-9-0: Weimar-reeks

van Fajar Rahman

Dit ontwerp is gebaseerd op een strikt raster, het soort waar de Bauhaus-meesters en de Zwitserse typografen die in hun voetsporen traden, heilig in geloofden. Drie "characters" staan verspreid over de bovenste en middelste rijen als fragmenten van een datumstempel: een mosterdgele U, een dieprood cijfer 9 en een marineblauwe 0. Zie ze als een jaartal, een kamernummer, een code, wat je maar wilt; de dubbelzinnigheid is opzettelijk.

Daaronder keren dezelfde drie kleuren terug als pure geometrie in plaats van lettervormen: twee kwartcirkelvormige waaiers in okerkleur die de linker- en rechterrand verankeren, een effen vermiljoenrode schijf die laag en stevig op de grond rust, en een strakke stapel horizontale lijnen in de linkeronderhoek die bijna lijkt op een streepjescode of een ventilatierooster. Een enkele diagonale lijn snijdt door het bovenste gedeelte, het soort lijn dat je'd find ruled across a Swiss grid layout to mark a fold, a hierarchy, or simply a deliberate break in the symmetry. It's a small detail, but it't het enige element in de compositie dat weigert zich aan het raster te houden.

Ik heb dit ontworpen als een oefening in terughoudendheid. In de Bauhaus-werkplaatsen in Weimar werden de cirkel, het vierkant en de primaire kleuren behandeld als een soort alfabet: basisvormen die net zoveel betekenis konden dragen als welke letter dan ook. Ik wilde dat idee letterlijk doorvoeren door echte tekens (U, 9, 0) te vermengen met hun geometrische tegenhangers (de waaiervormen, de schijf, het lijnraster), zodat het oog even moet nadenken om te bepalen wat wat is.

De sfeer is sober, zelfverzekerd, enigszins architectonisch; er is niets zachts of decoratiefs aan. Het past in een ruimte waar je een grafisch ankerpunt wilt in plaats van een sfeermaker: een studeerkamer, een gang, een werkruimte, overal waar strakke lijnen en een warm maar beheerst kleurenpalet (mosterdgeel, marineblauw, baksteenrood, gebroken wit) zich staande houden tegenover meubels en rekken in plaats van erin te verdwijnen. Iedereen die zich aangetrokken voelt tot typografie, vintage tentoonstellingsaffiches of de designgeschiedenis uit het begin van de 20e eeuw, zal de afkomst waarschijnlijk onmiddellijk herkennen, zelfs zonder de namen erachter te kennen.