Dit beklemmende en vreemde beeld - brutaal letterlijk maar angstaanjagend algemeen - is het laatste schilderij van Jean-François Millet, een opmerkelijk laatste testament van een van de meest diepgaande kunstenaars van de negentiende eeuw. Hij putte uit zijn eigen jeugdige ervaringen door het onderwerp van vogelnesters uit te beelden, die 's nachts op grote groepen duiven jaagden door ze met fakkels te verblinden en ze vervolgens dood te slaan. In de jaren 1870 behoorden Millets schilderijen van het plattelandsleven tot de beroemdste in Frankrijk. Zijn onderwerpen zijn bijna allemaal afkomstig uit de boerenwereld, net op het moment dat het platteland ontvolkt raakte door de immigratie naar de nieuwe industriële centra. Maar in tegenstelling tot veel andere kunstenaars die in de zeer populaire specialiteit van de "boerenschilderkunst" werkten, was Millet's grote genie het vermogen om zijn onderdanen aan hun geboorteplaats te binden en hen tegelijkertijd tot een niveau van universele menselijkheid te verheffen. Veel van zijn succes was gebaseerd op zijn evocatie van een gemeenschappelijke herinnering aan een verloren plattelandswereld die ofwel arcadisch of zielig was, ofwel een combinatie van beide.
