harmonie van vervorming

van MasAtar El-Jinan

Een verkenning die de paradox van rechtvaardigheid onthult, verschijnt niet als een loodrechte marmeren toren, maar als een draaiende vuurtoren, alsof hij niet zeker weet in welke richting hij zijn licht moet draaien. Het bestaat niet als een antwoord, maar als een vraag die voortdurend op de muren van het menselijk bewustzijn wordt geplakt. Elke lichtflits is een belofte, maar tegelijkertijd een vertraging. Alsof het licht alleen genoeg is om de weg te wijzen, maar nooit garandeert dat we op de plaats van bestemming aankomen.
De gemaskerde figuur die bovenop het vervallen huis zit, is een overblijfsel van absurditeit. Hij is een bewaker die nooit echt waakt, een held die de last draagt van een puzzel zonder belofte op een oplossing. De Rubik's kubus achter hem is een symbool van het bestaan van een leven dat nooit is opgelost, alleen kan worden omgedraaid in de herinnering, in de hoop een gerealiseerde harmonie te vinden.
Onder het kleine huis symboliseert de rode deur het fragiele, met mos bedekte menselijke lichaam, bedreigd door vlammen, maar toch stilstaand. De rode deur staat voor de keuze om naar binnen te gaan, absurditeit te accepteren of zich af te sluiten in een bestaan vol ironie.
De paradox van gerechtigheid hier is dat het altijd in vervorming leeft. Gerechtigheid wil universeel zijn, maar bestaat slechts in fragmenten. Ze probeert iedereen te omarmen, maar sluit sommigen vaak uit. Toch is het juist in haar onvolmaaktheid dat rechtvaardigheid haar meest menselijke vorm vindt - niet als een bevroren concept, maar als een nooit eindigende strijd.