MG_76871

Truus Nijland bezocht Chernobyl

Haar aanblik is lief en zacht en met haar blonde haren en altijd glimlachende ogen lijkt ze de ideale buurvrouw. Je weet wel, zo’n lieve buurvrouw die thuis op de keukentafel een warme appeltaart af laat koelen en waarvan de geur je alleen al doet watertanden. Zo is Truus Nijland (63) dus eigenlijk niet, want de kans dat je Truus thuis zal tegenkomen is klein.

Ervaring in Chernobyl

Truus is een Urbexer in hart en nieren en had al ruim zes jaar de droom om ooit eens Chernobyl te bezoeken. Hoe gaaf is dat?! “Maar in die tijd kon je alleen nog maar mee met een tour van twee dagen, waarbij je met vijftig mensen gepropt in een busje langs alle hotspots rijdt” en dat is precies niets voor Truus en haar man Frans. Dromen zijn er om waar te maken, dus ploos Truus Facebook uit voor mogelijkheden. Ze stuitte op een man uit Kiev die zelf rondleidingen verzorgt voor groepen van maximaal vijf personen. Truus en Frans stapten het vliegtuig in en vlogen de horizon tegemoet. “We zijn in totaal vijf dagen in de Zone geweest,” begint Truus. De zone is het gebied dat zich in een straal van dertig kilometer uitstrekt rondom de plaats van de kernramp. “Vijf dagen is best lang, maar we wilden bewust alles bekijken en uitgebreid fotograferen met respect voor wat daar éénendertig jaar geleden is gebeurt.
De straling in de zone is niet meer zo hoog, maar je moet wel goed opletten waar je loopt. Je mag absoluut niet in mos en waterplassen stappen want deze geven vijf keer de toegestane radioactiviteit aan. En bij het verlaten van de zone werden we keurig netjes op radioactiviteit gecontroleerd.”

Stiekem gebouwen binnen komen

Met hun gids hebben ze afgesproken dat ze ook bij de gebouwen naar binnen konden. Stiekem, want feitelijk is het niet toegestaan. Goed geregeld, Truus! Een weg naar de appartementen is er niet, maar onze stoere Truus wurmde zich gewoon door het struikgewas naar de gebouwen toe. Alle ramen en deuren staan er wagenwijd open om de radioactieve-stof te verminderen. “De gebouwen kunnen van binnen behoorlijk gevaarlijk zijn en je moet vreselijk oppassen waar je loopt want voor je het weet zak je dwars door de vloer een verdieping of twee naar beneden.” Overal zijn achtergelaten zaken zoals piano’s, toestellen in gymzalen, gasmaskers in elke denkbare maat, poppen en ander speelgoed en meer. “Maar zulk heerlijk verval, waar ik zo van houd!” Overal is het zichtbaar dat de inwoners van Pripyat halsoverkop vertrokken zijn. “Helaas kom je ook veel plunderingen tegen van toen het gebied in 1991 tijdelijk onbewaakt was door het uiteenvallen van de Sovjet Unie”.

Dit maakte een indruk op Truus

In de zone zijn Truus en Frans ook dieren tegen gekomen. “Veel straathonden en ze lijken allemaal van hetzelfde ras. Ook vossen hebben we gezien, ze zijn er heel tam en blijkbaar aan de mensen gewend. We hebben er ook Re-Settelers ontmoet. Dat zijn de Baboeska’s die niet konden wennen aan de grote stad en na meerdere keren weggestuurd te zijn, weer terug zijn gekeerd naar hun eigen vertrouwde huisje en tuintje. Een lief oud vrouwtje had speciaal voor onze komst aardappeltjes en eierkoeken gebakken. Als dank voor haar gastvrijheid hebben we haar een grote tas met levensmiddelen gegeven”. “Wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt is de stad Pripyat”, overigens een aanrader om eens te bekijken op Google Maps. Pripyat was ooit een modelstad voor jonge mensen; er staan scholen voor jong en oud, een theater, sportscholen, politiebureau en brandweerkazerne, een ziekenhuis en zelfs een luxe hotel. Maar dit alles is niet meer. Straten die eerst tweebaans waren zijn nu kleine landweggetjes geworden.

Uit de community

Zo helpen we je bij het vinden van je droomwerk

Bezoek onze online studio

Bekijk onze 10 jaar acties

Schrijf je in voor onze tips & tricks emails