Het Engelse Lands End in Cornwall van resuimages

Land's End is het westelijke uiteinde van het Britse vasteland van Cornwall en Engeland. From Land's End to John o' Groats is een slagzin in Groot-Brittannië. Hij wordt altijd gebruikt als het over grote afstanden gaat. Er ligt bijna 1400 kilometer tussen Land's End, het meest zuidwestelijke punt in Engeland, en John o'Groats, het meest noordoostelijke punt in Schotland. Het schiereiland is een landschap van spectaculaire kliffen, gouden stranden, heide, met bloemen omzoomde paden, prehistorische monumenten en overblijfselen van de tinmijnindustrie. Land's End is de legendarische Cornish bestemming die de mensen in het oude Griekenland betoverde toen het Belerion - het glanzende land - werd genoemd. De vele namen voor Land's End zijn eeuwenoud. De vroegste naam voor de plaats lijkt "Penwith Steort" te zijn, vastgelegd in 997. Penwith is Cornish voor "uiterste punt" en Steort is Oudengels voor "staart" of "einde". De Midden-Engelse naam "Londeseynde" verschijnt in 1337 en "Penn an Wlas", Cornish voor "einde van het land", wordt voor het eerst vermeld in 1500. Het mythische "Verloren Land van Lyonesse" zou onder de golven tussen Land's End en de Scilly-eilanden liggen. Volgens de legende was Lyonesse een rijk deel van het koninkrijk van koning Arthur, verdronken door de zee tijdens een rampzalige stormachtige nacht. Er zijn meer dan 130 scheepswrakken geregistreerd in het gebied rond Land's End, en nog veel meer ongeregistreerde. De uitgebreide en diepgaande geschiedenis van Land's End heeft ongetwijfeld een rol gespeeld in de blijvende aantrekkingskracht en populariteit van deze wereldberoemde attractie. Vandaag de dag komen er elk jaar meer dan 500.000 bezoekers van over de hele wereld naar Land's End en elk seizoen werken er tussen de 50 en 150 mensen.